وقتی خزف، در بهترین مکانِ مغازه،
(در بهترین خیابان)
در پیشِ چشمِ مردمِ شهر است،
و اندر نبودِ گوهرِ شایسته،
چشمِ خلق_
با جنسِ اصل، یکسره قهر است،
.
.
سنگی غریب در جگرِ کوه،
از خونِ دل به رنگِ رُخِ خویش می زند!
گیرم ، خزف به زخمِ زبان نیش می زند!
.
باری!
روزی که از توالی و تکرار،
جنسِ بدل،
لای گِل و زباله بسی مبتذل شده ست،
آن سنگِ گوشه گیر
به گوهر بدل شده ست!!



تاريخ : یکشنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۴ | 13:21 | نویسنده : حسین جنتی |

 .
مدرسه عالی هنر پارسان برگزار می کند:
.
کارگاه شعر حسین جنتی
.
با اعطای گواهی نامه مورد تایید وزارت علوم
.
روز و ساعت برگزاری: پنجشنبه ها ساعت 15
.
( ده جلسه سه ساعته )
.
برای ثبت نام با شماره زیر تماس بگیرید:
09123489706
.
فرصت ثبت نام تا 28 بهمن ماه 94
.
https://telegram.me/h_jannati
.
.



تاريخ : سه شنبه ششم بهمن ۱۳۹۴ | 22:44 | نویسنده : حسین جنتی |
مگیر آینه را پیشِ روی من که در این شهر
زِ نامِ کوچکِ خود شرم می کنم که سرم هست!



تاريخ : یکشنبه ششم بهمن ۱۳۹۲ | 12:6 | نویسنده : حسین جنتی |

استاد هوشنگ ابتهاج، در مثنویِ شریفی فرموده اند:
" چشمه ای در کوه می جوشد، منم! "

هوالجمیل

بیشه ای سوخته در قلبِ کویری ست، منم!
وندر آن بیشه ی آتش زده شیری ست، منم!
ای فلک! خیره به روئین تنی ات چشم مدوز،
راست در ترکشِ رستم پَرِ تیری ست منم!
تا قفس هست مرا لذت آزادی نیست،
هرکجا در همه آفاق اسیری ست منم!
زندگی سنگ عظیمی ست، ولی می شکند
که روان زیرِ پِی اش جوی حقیری ست، منم!
در پِی آبِ حیاتی؟ به خرابات برو
- خسته از عُمر - در آن زاویه پیری ست، منم!
گرچه دور است ولی زود عیان خواهد شد
آنچه کوه است در آن دامنه، دیری ست منم!


تاريخ : چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ | 10:9 | نویسنده : حسین جنتی |
گاهی وقت ها محبت دوستان آدم را شرمنده می کند، حالا این دوست را ندیده باشی و راهش هم دور باشد و هنرمند هم باشد و بیتی از شعر های تو را روی کاشی حک کند و به کوره و لعاب بسپارد و از "تبریزِ عزیز" برایت پست کند ...
این کاشی ، هنرِ دستِ خواهر خوبم خانم " المیرا مهدی پور" است که مرا شرمنده ی محبت خویش کرد.

حُسن چیزی ست که در صورت بسیاری هست

عشق چیزی ست که در چنته ی بسیاری نیست...



تاريخ : شنبه شانزدهم شهریور ۱۳۹۲ | 12:37 | نویسنده : حسین جنتی |
نگرد بیهده! یک سکه ی سیاه ندارم

به کاهدان زده ای ! هیچ غیر کاه ندارم


جز اینکه هیچ ثوابی تمامِ عمر نکردم،

دگر  - به صاحب قرآن قسم - گناه ندارم!


خیالِ خیر مبر، من سرم به سنگ نخورده ست،

زِ توبه خسته شدم، حالِ اشتباه ندارم!


اگر به کشتنِ من آمدی چراغ نیاور،

که سالهاست به جز سایه ام سپاه ندارم


دو دست ، دورِ چراغم گرفته ام شبِ توفان،

خوشا خودم! که سری دارم و کلاه ندارم!


نه خورده ام زِ کسی لقمه ای ، نه بُرده ام از کس،

که خُرده بُرده ای از خیلِ شیخ و شاه ندارم





برچسب‌ها: حسین جنتی , غزل تازه

تاريخ : سه شنبه بیست و دوم مرداد ۱۳۹۲ | 12:35 | نویسنده : حسین جنتی |
سلام

دلم خیلی برای این خانه ی قدیمی تنگ شده بود، فیس بوکم را برای مدتی همینطور رها کردم تا کمی به خودم برگردم و واقعی تر زندگی کنم، همیشه از تکنولوژی و مدرنیسم بدم می آمده و زندگی سنتی را ستوده ام، موسیقی سنتی، شعر سنتی، آدم سنتی و خلاصه ایرانی بودن را خیلی دوست دارم اگرچه آدم این عصرم و ناگزیر از دنیای مدرن.

بگذریم، این جا را سر و سامان خواهم داد.



تاريخ : سه شنبه پانزدهم مرداد ۱۳۹۲ | 18:43 | نویسنده : حسین جنتی |

بالا خره و با تردید فراوان، " ن " اولین مجموعه غزل من ، منتشر شد
تا چه قبول افتد و چه در نظر آید...
تهران، انتشارات فصل پنجم



تاريخ : جمعه نهم فروردین ۱۳۹۲ | 11:14 | نویسنده : حسین جنتی |
دوست عزیزم و شاعر درستِ این زمانه مهدی فرجی عزیز ، اخوانیه ای برای من سرود و مرا شرمنده ی محبت و بزرگ منشی اش کرد، من هم در پاسخ غزلی نوشتم و منتشر مردم، اول شعر فرجی را بخوانید و بعد پاسخ مرا:


به حسین جنتی
در پاسخ نامه ای از او که هنوز در جیب خودش است


غم ات مباد اگر روزگار مُرده و زاری ست
که دوستی گل سرزنده ی همیشه بهاری ست

غم ام غم تو...که دار و ندار من همه این است
دل ام به نام تو...هرچند مال مساله داری ست!

حکایت تو و من شاهنامه ای ست پر از مرگ
طلای «غزنه» اگر در مسیر «طوس»، قطاری ست

به هفت خوان خودت فکر کن نه کین برادر 
فقط به هوش! که چاه شغاد، گوشه کناری ست

تو درد جامعه ای، من همه ستایش عشق ام
که هر زری سرجای خودش رهین عیاری ست

نگفته اند به ما: این شو! آن مشو! چه خوش است این
میان ما و قلم تا همیشه قول و قراری ست

ز شعرت آن چه به دفتر نشسته دُرّ ثمین است
به دست ات آن چه ز دونان درآمده ست دماری است

زمانه، ما دو نفر را به دوش خود نکشانید
چنان که پشت خری بر فراز گردنه باری ست

اگر به غصه و غم رفته است، قصه ی عمری ست
اگر به خنده و شوخی گذشته، گاه گداری ست

نوشته ام به تو چون زیره بردن است به کرمان
گمان کن این که بر آیینه ات نشسته غباری ست


مهدی فرجی
بیست و هفتم دی ماه یک هزار و سیصد و نود و یک/جاده دماوند

..............................................................................................


و پاسخ من:

مرا بدانی و دانم، تو را بدانم و دانی
بزرگ باید تا پایه ی بزرگ بداند!
دکتر فخرالدین مزارعی

پاسخی ست دوستانه، به شعرِ بلندِ مهدی فرجی عزیز:

خوشا که "عشق " و "وطن" داستانِ ما باشد
که حرفِ مردمِ ما بر زبان ما باشد
به تاخت می روی و پشت سر نمی بینم،
درین مسیر کسی هم عنانِ ما باشد
خدا، خدای من و توست، دل قوی می دار
اگرچه دورِ زمان بر زیانِ ما باشد
غمین مباش که فردا – یقین – فرشته ی شعر
قسم اگر بخورد ، هم به جان ما باشد
طلای غزنه نوشتی به دادِ ما نرسید
سخن طلاست که خود در دهانِ ما باشد
تو عاشقانه بگو همچنان و من زِ وطن
اگر چه آجرِ این خانه نانِ ما باشد!
ستون به سقفِ وطن می زنیم " سیمین گفت "
بگو اگرچه که با استخوانِ ما باشد
تویی که می گذرم یا " منم که می گذری" ؟
تو خود منی! چه تواند میانِ ما باشد؟
خدا کناد که ای دوست، بینِ ما چیزی،
به هم اگر بخورد، استکانِ ما باشد!
 



تاريخ : شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۱ | 11:36 | نویسنده : حسین جنتی |
همین، تا پر گشودم از قفس ها سر در آوردم،

 غلط کردم به شوق باغ ، گویا پر در آوردم

 

دهان تا باز کردم مُنکرانم طعنه ها کردند

 غزل گفتم، گمان کردند پیغمبر در آوردم

 

اگر شمشیر عریان پیشِ رویم بود خندیدم

 چو بودا در جواب از جیب ، نیلوفر در آوردم!

 

درختی ساده ام، آری جفای باغبانم را،

 هرس پنداشتم، پس شاخه ای دیگر در آوردم!

 

به خود آرایشِ "بَزمی" گرفتم تا بیاسایم

 غم از هرسو که آمد بر سرم، ساغر در آوردم

 

جهانِ سخت را آسان گرفتم، شعرِ تَر گفتم

 به مضمون ، موم از دکانِ آهنگر در آوردم

 

ندارم عادتِ منت کشیدن، حالِ من خوب است

 زِ بس با دستِ خود از پُشتِ خود خنجر در آوردم

  

زِ عُمرِ رفته آهی ماند، بر آیینه ی جانم

 طلا در کوره کردم، مُشتِ خاکستر درآوردم!



تاريخ : یکشنبه سوم دی ۱۳۹۱ | 11:28 | نویسنده : حسین جنتی |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.