ابرها آمده اند از پی درمان شدنم

منتهی می شود این درد به باران شدنم

نگذارید که یک کوچه بن بست شوم

نگذرید از من و از خیل خیابان شدنم

باغ سرسبز خیالم ولی از ترس تبر

چند روزی است که در فکر بیابان شدنم

گرگها پیرهنم را که دریدند چقدر-

گریه کردند به افسانه کنعان شدنم

آن نسیمم که در اوهام و خیالات خودم

سخت در وسوسه شورش وطوفان شدنم

کفر می بارد از این شعر ولی میدانم

تازه در حال عقبگرد ومسلمان شدنم!

فکر سرسبزی از آن روز به باغم آمد

از همان روز که باران به سراغم آمد

لطف یک پنجره باز نصیبم شد وبعد

نور بی پرده به آغوش اطاقم آمد

نور در نور شد آیینه ودیوار وزمین

بسکه خورشید به پابوس چراغم آمد

گرد خاکستر اندوه ازین خانه گریخت

شعله مستانه به تجدید اجاقم آمد

بعد از آن غصه که از دست خزان دید دلم

لاله با دشت به همدردی داغم آمد

از همان روز که ابری شدم وباریدم

از همان روز که باران به سراغم آمد

دید بهتر که به شکل سخن آید بیرون

گشت تا راه برون رفت بیابد آنگاه-

مصلحت دید چو شعر از دهن آید بیرون

...

شعر تر حاصل یک عمر صبوری کردن

داغ صد لاله که از یک چمن آید بیرون

...

قسمت چاه و زلیخاست اگر یوسف من-

دور از چشم پدر از وطن آید بیرون

...

شعر آنست چو عیسی اگر از مرده گذشت

شاد و سرمست ز بند کفن آید بیرون

وبلاگ قبلی من با همین آدرس هک شده و از این به بعد این جا به روز میشم

یا علی