در هیاهوی هماهنگ رجزخوانی ها

هم به جایی نرسد ناله ی قربانی ها

از نفسهای من ای سینه پر از زخم شدی

خط کشیدند به دیوار تو زندانی ها

مرد، دور و بر ما مثل ملخ بسیار است

بیم قحط است ازینگونه فراوانی ها

حاصل از اینهمه توفان و هیاهو هیچ است

زلف می ماند و انبوه پریشانی ها

سنگ میبارد و پیداست که روزی ای عشق

خسته خواهی شد ازین آینه گردانی ها

آه ، اینمرتبه پیغمبر زشتی بفرست

تا امانش دهی از کینه ی کنعانی ها

معمولا غیر از شعر چیزی نمینویسم

اما لازمه از لطف تمام دوستان شاعر وغیر شاعرم تشکر کنم برای همه محبتاشون

                                                                                                               همین