افسوس،درقفس،هنرم را شناختم!

گم كرده بودم اين بدنِ پاره پاره را

ازداغِ بيكسي،جگرم را شناختم

چون كفشِ كهنه بيكس و تنها ،مراگذاشت،

روز نياز همسفرم را شناختم!

بانگِ انالحقم همه جا را گرفته بود،

بالاي دار، قدرِ سرم را شناختم!

آن دم زدن،زمردي و مردانگي،گذشت

تا زيرِ بارِ دل، كمرم را شناختم

سيمرغ كو كه باز درين دشت پرغبار،

درخاك و خون، تنِ پسرم را شناختم!

يك روز مثل آينه ، يكروز مثل آه،

اينگونه روحِ دربدرم را شناختم.