یا پیش روی آینه تنها نشسته ام

در حال سایش است وجودم ز هیبتت

سنگم که پیش حضرت دریا نشسته ام!

نازل نمی شوی تو. مگر بر مدار درد

آنک منم که خسته و از پا نشسته ام

پرکن پیاله را که نگاهم بدست توست

پرکن که در تو غرق تمنا نشسته ام

گردن نهاده ام سر زانوی حکم تو

تیغ از کمر بکش که مهیا نشسته ام